Nu echt anders

Ook ik heb stille bewondering voor mensen die in staat zijn de ‘knop om te zetten’. Ze besluiten dat het anders moet en ze doen het anders. Ik mis zo’n knop. Als jij die knop ook mist kan het idee van het ‘structureel conflict’ een eerste licht werpen op het vinden van een oplossing zijn.

Nu is het genoeg

Je leeft je leven, doet je best, komt al je verplichtingen na en zo nu en dan dringt zich het weer op. Je hebt er genoeg van, het moet anders. Vandaag weer geen carrière gemaakt, niet afgevallen, de stapel ‘te doen’ nog niet kleiner, het sporten er weer bij ingeschoten en je relatie nog steeds een sleur. Grootse plannen trekken aan je geestes oog voorbij. Je weet heel goed wat en hoe je het anders wilt, maar het resultaat van alle plannen valt iedere keer weer tegen.

Bij mensen die ‘de knop’ missen hebben grootse plannen de neiging te sneuvelen in de aantrekkingskracht van het verleden. Het mag gek klinken, maar ondanks alle nadelen die je nu ervaart, levert je huidige levensstijl je zoveel positiefs, dat het verdraaid lastig is om er definitief afscheid van te nemen. Hoe het werkt zal ik illustreren met een voorbeeld.

Een voorbeeld

Stel je hebt het plan om nu echt af te gaan vallen. Redenen genoeg. Je figuur is te plomp, je hijgt snel als je de trap op loopt en de kleren die bij anderen zo leuk staan accenturen bij jou allen de vetrollen. Je besluit staat vast, je gaat lijnen. Methodes genoeg die beloven dat het zonder moeite kan lukken, dus je begint morgen. De eerste dagen leveren al direct succes. “Als dit zich zo voortzet ben ik voor de zomer slank”, denk je.

Dan komt het eerste weekeinde. Je bent gewend om  jezelf in het weekeinde wat te verwennen. Lekker uitgebreid ontbijten, wat extra’s bij de lunch en een fijne maaltijd koken en natuurlijk een drankje. Het is jammer, maar je weet dat nu al sjoemelen met je voornemens alle resultaten van afgelopen week teniet zullen doen. Je weet vol te houden en ook de gehele volgende week lukt het om het dieet voort te zetten. Maar dan komt er weer een weekeind. De resultaten van het lijnen zijn fenomenaal, dus iets minder streng mag wel. Je hebt ten slotte niet het plan een saai leven te gaan leiden; je verdient het om zo nu en dan de teugels te laten vieren. “De boog kan niet altijd gespannen staan”, houd je jezelf voor. Je geeft jezelf permissie om alle inspanning van de afgelopen twee weken, te belonen. En zo blijkt maandag op de weegschaal dat driekwart van het in de afgelopen twee weken behaalde gewichtsverlies, verdwenen is. De gedachte dringt zich aan je op, dat je misschien weer niet echt in staat bent om de koers te wijzigen. Geen gezeur, je pakt de draad weer op, maar het lijkt niet echt goed te lukken. Elke dag sta je weer op de weegschaal en zo blijkt het vorige week behaalde resultaat, nog steeds niet opnieuw zichtbaar op de weegschaal. De ambities sluimeren nog wat verder en na nog een week heb je zonder moeite de draad van de oude gewoontes weer volledig op gepakt..

Robert Fritz beschreef dit proces heel helder in zijn boek “The Path of Least Resistance”, onder de titel ‘Het Structureel Conflict”