Het marshmallow experiment

In het beroemde marshmallow experiment van de Standfort universiteit bleek dat werkelijke zelfcontrole slechts bij 30% van de deelnemende kinderen een aanwezige bekwaamheid was. Daar een beeld meer zegt dan duizend woorden, geen uitleg over het experiment. Bekijk het filmpje, werkelijk de moeite waard.

De onderzochte kinderen uit het marshmallow experiment werden tot hun jong volwassenheid gevolgd.  En wat bleek? De mate van  zelfcontrole heeft een sterke correlatie  met de gezondheid, het inkomen, het risico om in de criminaliteit te belanden, of een leven als alleenstaande ouder te leiden.

Bron: Terrie Moffit,  Duke University New Zealand

De centrale noemer achter deze verschillen zou gelegen zijn in het eerder gefrustreerd raken en vervolgens slechter met die frustratie om kunnen gaan. Moeite hebben met uitgestelde beloning en de irritatie die ontstaat bij tegenvallers lijken door degene met een lage zelfdiscipline eerder opgelost met een soort ‘zelfverwenningsgedrag’.

Zelfdiscipline en plannen

Of de marshmallow test nu de ultieme maat is om zelfdiscipline mee te meten, valt te bediscussiëren. Misschien kwamen de kinderen die de marschmallow direct opaten uit een omgeving waarin je direct moet toeslaan, omdat je anders altijd aan het kortste einde trekt. Of, hadden deze kinderen slechte ervaringen met beloftes van volwassenen. Wie zal het zeggen, het is niet onderzocht. Zeker is wel dat een  belangrijke factor om iets vol te houden, gevormd wordt door het vermogen om het genot van de beloning uit te kunnen stellen. Daarmee is zelfdiscipline een cruciale factor in het doorzetten van gedrag dat pas op termijn haar vruchten af zal werpen. Voorbeelden daarvan zijn de plannen om fit te worden door regelmatig te sporten, of af te vallen door minder te eten.

De plannen zijn veelal de hindernis niet. Het is het volhouden van het gedrag dat noodzakelijk is om de plannen te realiseren.

Ontwikkelen van zelfdiscipline

Is zelfdiscipline te ontwikkelen? Zeker. Daar zijn niet zozeer een plan en zogenaamde SMART doelen voor nodig, als wel een heel sterk beeld over een gewenste toekomst. Een beeld dat zich in je hoofd al als werkelijk laat zien. Een beeld dat voortdurend oproepbaar is, een visie. De visie kan zo dienen als een voortdurend focus van aandacht. Absolute waarborg? Natuurlijk niet. Bij regelmaat zal je van het pad afwijken, toch de sportdag overslaan, of die zak chips eten. Zie het niet als mislukking van het totale plan, maar als een moment van onnadenkendheid. Haal het focus weer helder voor de geest en ga verder op de eenmaal ingeslagen weg. Het mooie van deze aanpak is dat de zelfdiscipline er op den duur generiek sterk van zal worden.

Verder zijn er nog wel wat voorwaarden te creëren die de kans op succes  versterken. Daarover volgende keer meer ( Hulp om de zelfdiscipline aan te wakkeren.)

Voor nu misschien ook wel interessant:

Nu echt anders

Versterken van je zelfvertrouwen

Geluk schuilt in je eigen kwaliteiten

Helden bezitten bovennatuurlijke kwaliteiten

Gewoontes

Mindset

Prof. Carol Dweck deed ruim 20 jaar onderzoek naar het verband tussen zelfbeeld, motivatie en prestatie. Zij stelde vast dat ‘mindset’, of mentaliteit een heel sterke invloed heeft op de motivatie en daarmee  op de prestaties die iemand zal leveren.

Grofweg onderscheidt Dweck enerzijds de ‘growth mindset’ en anderzijds de ‘fixed mindset’. De ‘mindset’ is  een min of meer aangeleerde overtuiging. De ‘fixed mindset’ wordt gekenmerkt door de overtuiging dat iemand bepaalde kwaliteiten heeft en dat daar helemaal niets aan te veranderen is. In tegenstelling tot de ‘fixed mindset’, wordt de ‘growth mindset’  gekenmerkt door de overtuiging dat alle kwaliteiten verder ontwikkeld kunnen worden.

Effect van de overtuiging

Dweck deed naast gecontroleerde laboratorium  experimenten en veldonderzoek, ook onderzoek naar de verschillen in hersenactiviteiten tussen de verschillende oriëntaties. Zo bleek dat degene met ‘fixed mindset’ even benieuwd (hoge hersenactiviteit) zijn naar de resultaten die zij behaalden op uitgevoerde taken, als degene met een ‘growth mindset’. Het verschil tussen beide groepen bleek extreem, nadat de behaalde resultaten op een taak bekend waren geworden. Bij de ‘fixed mindset’ groep nam de hersenactiviteit daarna steil af, maar bij de ‘growth mindset’ groep bleef de hersenactiviteit op een hoog en actief niveau. Zij bleven alert en wilde los van het resultaat, weten waarom zij iets goed, of fout hadden gedaan. Met andere woorden de ‘growth mindset’ populatie, blijft leergierig. Zo doen zij nieuwe kennis en vaardigheden op, door zich blijvend in te spannen.

Prestaties verbeteren

Ook bleken minder getalenteerde met een ‘growth mindset’ uiteindelijk betere schoolresultaten te behalen, dan getalenteerden die de overtuiging hadden dat talent een gegeven is (fixed mindset) en  daar niet veel aan te veranderen valt.

Achter de gefixeerde mentaliteit (fixed mindset) blijkt een specifieke overtuiging schuil te gaan:

“ Inspanning leveren is louter nodig voor hen die talent ontberen”

Alsof A. Einstein, J.S. Bach, Robbert Dijkgraaf, Sven Kramer, of welk getalenteerd persoon dan ook, er niets voor hebben hoeven te doen om zo succesvol te worden als zij zijn.

Blijven leren en zelfvertrouwen

Voortdurend geïnteresseerd blijven in je eigen prestaties en voortdurend zoeken naar de verbetering, maakt  dat iedereen naar eigen vermogens maximaal succesvol kan zijn en tegelijkertijd het zelfvertrouwen zal versterken. Ja zeker, zelfvertrouwen. Als de resultaten van je inspanning je louter overkomen en je die resultaten nauwelijks in eigen beheer kan beïnvloeden, dan is het resultaat en grabbelton. Gebrek aan vermogen om zaken zelf te kunnen beïnvloeden raakt zo het zelfvertrouwen.

Onderzoek telkens je successen en mislukkingen en je zult merken dat je beter gaat begrijpen hoe je talenten optimaal te benutten zijn, zodat je steeds succesvoller zult worden.

Als je deze informatie nuttig vond, stuur dit bericht dan door naar anderen.

Prettig leven is risico nemen

Zelfvertrouwen met aandacht

De kracht van een positieve instelling

Gedachten zijn geen feiten

Toch sprak ik met een koe en vroeg haar: ‘hoe komt het toch dat jullie altijd bij elkaar staan?’

Kijk naar het weiland, zei de koe. Als je vanaf hier kijkt, dan is het hele weiland groen. Hier vandaan, aan de rand van het weiland kan niemand zien waar het lekkerste gras groeit. Maar kijk je nu naar de andere koeien, dan weet je direct waar het lekkerste gras groeit. Koeien die elders gaan grazen hebben gewoon pech. Een beetje ervaren koe graast waar andere grazen.

Als alles altijd voorspelbaar voor je is, je het risico van de onbekende situaties zo veel mogelijk vermijdt en geen nieuwe terreinen verkent, leef je in de zogenoemde ‘comfort zone’. Niets mis mee, maar verwacht dan ook niets anders, dan dat wat je ‘gisteren’ overkwam.

Midden in de kudde

Het eenvoudigste in het leven is, met de kudde meelopen. Dagelijks naar hetzelfde werk met dezelfde voors en tegens, of met dezelfde vrienden elke week op dezelfde manier ontspanning zoeken, zorgt ervoor dat je weet waar je aan toe bent. Door de afwezigheid van bijzondere ervaringen, ziet het verleden er als het ware egaal uit. Het gebrek aan rimpels in het beeld van het verleden, maakt de kans dat het beeld over de toekomst sterk lijkt op het verleden, groot.

Daarnaast ontstaan er bij velen wel grootste fantasieën over de gewenst toekomst. Fantasieën, die evenals het beeld van het verleden elk reliëf missen. Dergelijke kleurloze toekomst fantasieën hoor je uiten in de ogenschijnlijk krachtige  mededeling, ‘het moet anders’.
Bij doorvraag laat de verandering geen enkel concreet beeld opdoemen, noch zijn de eerste stappen naar de andere toekomst zichtbaar.  De verandering binnen de ‘comfort zone’.  Bijgevolg, verandert er feitelijk niets anders, dan hoogstens het oplopen van de onvrede over het heden. Zodra die onvrede toeneemt, of lang genoeg aanhoudt neemt menig  ‘kudde loper’ een heldhaftige en tevens impulsieve besluit: ‘en nu anders’. Je ziet het in zogenoemde  “Reality TV”.  De drastische veranderaars, die een bed en breakfast starten in een uithoek van een nauwelijks bewoond, noch bezocht deel van Frankrijk. Dit alles in de hoop, dat alles anders zal gaan. Naast deze nieuwe ‘toekomst zoekers’ zijn er de ‘relatie-opbrekers’ die verwachten dat alle schepen verbranden, nieuwe vergezichten zal leveren. Zeker anders gaat het veelal, maar meestal niet in de richting die men zich heimelijk wenste.

Je neemt altijd jezelf mee

In elke nieuwe situatie neemt de ‘veranderaar’ zichzelf mee. De ‘robot’ die gewend is de gebaande paden van de kudde te lopen, wordt door het veranderen van de situatie niet bij donderslag de zelfstandige, onafhankelijke, stoutmoedige ondernemer.

Voor het aanbieden van je ontslag, je verhuizing naar het ongekende platteland van Frankrijk, of  voordat je de steker uit je relatie trekt, kan enige oefening om buiten je ‘comfort zone’ te opereren, heel leerzaam zijn. Iets anders doen hoeft niet direct groots en meeslepend te zijn om te weten of je plezier kan beleven aan veranderen.  Enige oefening op de vierkante centimeter kan je leren of de grootse verandering een feest van vernieuwing kan worden.

Start de uitdaging

Plan een week lang elke dag iets nieuws. Zo nieuw, dat het feitelijk uitvoeren van de actie, op zijn minst een beetje spanning oproept. Spanning, omdat het ‘nieuwe’ werkelijk onbekend is, het mogelijk niet lukt om succesvol te zijn, of je bij het denken over het uitvoeren van de activiteit de gedachte opdoemt die je zegt, “ach, ik kan het net zo goed ook niet doen”.

Hier wat suggesties die je kunt ondernemen, om buiten de ‘comfort zone’ te opereren. Kies een activiteit die je echt als potentieel aantrekkelijk, wat spannend en als nieuw zou kunnen labelen. En bedenk,  ‘ondernemingen’ die voor de een standaard zijn,  kunnen voor een ander het gevoel van risico activeren.

• Ga naar een bijeenkomst waarvoor je een uitnodiging hebt gekregen, maar waarvan je verwacht daar niemand te kennen, noch dat je verwacht veel bij te dragen te hebben aan het succes van de bijeenkomst.
• Knoop zomaar een gesprek aan met vreemde op straat of in een winkel, zonder dat je bijvoorbeeld een specifieke vraag beantwoord wilt hebben. Probeer het gesprek ongeveer drie minuten te laten duren. Dus je rond het gesprek ook werkelijk af.
•  Trek iets opvallends aan, verander je haar, of ga de straat op met of juist zonder make-up en ga gewoon boodschappen doen.
• Neem het woord bij een bijeenkomst waar het toehorend publiek de gelegenheid heeft een bijdrage te leveren aan bijvoorbeeld een forum discussie.
• Neem een dag vrij en ga op stap. Bezoek een stad, een museum en ga alleen ergens lunchen. Elk doel ontbreekt. Je doet het alleen om eens iets anders te doen.
•        ……..

Alles dat je onderneemt is goed, als je maar iets doet dat niet gebruikelijk voor je is, op een of andere wijze wel aantrekkelijk lijkt en op voorhand al een zekere spanning oplevert.

Doel?

Je doet om te beginnen ervaring op om buiten de ‘comfort zone’ te opereren en er gebeurt nog wat anders. Hoe weinig je met deze kleine acties het bestaande levensritme ook uit balans duwt, je zult  merken dat je door de toenemende dynamiek van alles zal gaan ervaren (en waarschijnlijk plezier beleven). Daarnaast zal je merken dat min of meer vaststaande opvattingen, mogelijk wat minder absoluut zijn dan dat je altijd veronderstelde. De lang als waarheid gekoesterde opvatting kunnen wel eens beperkender en onbruikbaarder zijn, dan dat je altijd veronderstelde.

Zo kan blijken dat je en plein public goed uit je woorden kunt komen, vreemden het helemaal niet zo raar vinden om een praatje aan te knopen en vreemde schoenen niet louter afwijzende, maar ook waarderende reacties op kunnen leveren.

Bedenk voldoende acties voor een week en begin direct. Dat is misschien wel de sterkste verandering, want tot nu dacht je steeds, “ik moet nog eens…..”

Voorbeeld

Je rijdt op een tweebaansweg waar het verboden is in te halen en de maximum snelheid 80 km per uur is. Voor je rijdt iemand 60 km. De ergernis loopt op. ‘Kom op, zo kom je nooit ergens’, je slaat uit ergernis nog wat op je stuur, vloekt wat en de adrenaline loopt op. Tegen de tijd dat je irritatie aanzet tot het besluit de dubbele middelstreep dan toch maar te negeren, verhinderen de tegenliggers de gedachten in actie om te zetten. Resultaat: acht minuten ergernis. Precies twee minuten langer dan wanneer je gewoon 80 km had kunnen rijden. Leverde de ergernis je iets op? En, was die ergernis eigenlijk  wel belangrijk?

De bron voor de ergernis

Maakt het nu echt veel uit, die twee minuten langer over de reis doen? Natuurlijk niet. De grootste pietlut zal moeten erkennen, dat twee minuten op bijvoorbeeld een reisje van een half uur verwaarloosbaar is. Wat maakt dan toch dat de ergernis je bij de strot greep? Zelfovertuigingen zoals, ik ben iemand van de klok, ik ben een vlotte rijder, ik houd er niet van dat anderen mij belemmeren, ik bepaal alles zelf…. Je zelfovertuigingen zijn de bron voor de oplopende spanning. Ze beïnvloeden je waarneming. Zelfovertuiging en  je waarneming van de realiteit zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Die zelfovertuigingen zijn te veranderen, zodat je waarneming van de werkelijkheid veranderen zal.

Het veranderen van ogenschijnlijke waarheden die feitelijk zelfovertuigingen zijn, levert winst:

• Zelfovertuigingen ondermijnen het gezonde denken en kosten energie,
• Contraproductieve zelfovertuigingen maken het verschil de tussen succes en mislukking,
• Ze bepalen of je opgewekt, of opgefokt, attent, of agressief bent,
• En ze vormen het verschil in spanning die alert maakt, of overspanning die uitput.

Pessimisten overwinnen hindernissen

Zelfovertuigingen dragen bij aan het creëren van kansen, of ze vernauwen de blik. Pessimisten en zwartkijkers moeten voortdurend problemen overwinnen, terwijl optimisten telkens mogelijkheden ontwaren. Voor de optimist was de trage automobilist  niet zozeer een grotere kans om te laat op de afspraak zou komen, het bood de optimist de mogelijkheid je komende afspraak nog eens rustig de revue te  laten passeren. De optimist zou  beslagen ten ijs komen, waar de pessimist louter opgewonden aankomt.

Van pessimist naar optimist

Een hele stap, om uit elke hindernis iets positief te destilleren. Misschien in een keer wel een wat grote stap. Wat minstens wel haalbaar moet zijn, is om van pessimistisch (feitelijk een synoniem voor kritisch) een stap naar neutraal te maken. Elke situatie is ten slotte betekenisloos zonder verleden, of toekomst. Je rijdt gewoon twee minuten langer achter een andere auto. Die gebeurtenis krijgt alleen een negatieve waarde als je de toekomst naar het hier en nu haalt. ‘O, straks kom ik te laat bij mijn afspraak.’  En het wordt nog erger als je jezelf absoluut ziet als punctueel (zelfovertuiging).

Weg met de historie, waardoor je jezelf als iemand met absolute eigenschappen typeert en weg met de toekomst van de pessimist, waarin alles mis kan lopen. Blijf in het hier en nu als de spanning dreigt op te lopen en beantwoord op oplopende stress de vraag: ‘zal ik dit voorval over een tijdje nog even belangrijk vinden als nu?’

Nu stoppen met piekeren

Veranderen start bij jezelf

Zelfvertrouwen met aandacht

Interne waarden, sturender dan doelen

Irritatie met aandacht

Nu echt anders

Iets willen

De hulpzoekenden uit de categorie ‘iets extra uit het leven halen’ mankeren feitelijk niets. Zij zijn alleen maar zo langzamerhand ontevreden geraakt met het dag in dag uit voortgaan op dezelfde wijze. De routine en de ogenschijnlijke herhaling levert frustratie, alsof de ‘het leven uit het leven’ is verdwenen.

Dwaasheid

Naar men zegt, heeft Einstein ooit de volgende  uitspraak gedaan: “Insanity is doing the same thing, over and over again, but expecting different results.”
Als alleen echte dwazen fundamentele veranderingen verwachten, door elke dag hetzelfde te doen, dan toont de dagelijkse praktijk, dat er vele  ‘dwazen’ onder ons zijn.

Als je iets anders wilt van het leven, dan zul je moeten beginnen om zelf iets anders te doen. Daarbij gaat het niet om dramatische veranderingen. Iets kleins is veelal al voldoende om langzaam maar zeker werkelijk te veranderen. Het is mogelijk een wat flauw voorbeeld, maar als je bewuster en met aandacht wilt eten, moet je eens proberen om je mes en vork in je andere hand te nemen. En als dat weer een nieuwe routine wordt, wissel je per hap eten de vork en het mes van hand. Je zult merken, dat elke hap een bewuster proces wordt.

En welke effect zou het hebben, als je achterwaarts de trap op- en afloopt, je tanden gaat poetsen met je ‘niet-voorkeur’ hand, of structureel een uur eerder naar bed gaat?

Laat anderen je helpen

Door net iets anders te gaan doen, ondermijn je  vastgelegde automatische patronen en dat creëert ruimte voor nieuwe resultaten. Kleine veranderingen bewust en opzettelijk doorvoeren zullen tot effect hebben dat er werkelijk iets zal gebeuren. Eerst anders doen en daarna komen de effecten. Zo werkt het en niet andersom.

De grootste veranderingen zijn ontstaan door een eerste kleine stap te zetten. Soms is het lastig de eerste stap op te sporen. Anderen om je heen zien het regelmatig sneller en veelal helder. Vraag ze welke eerste stap zij zouden zetten, om de door jouw gewenste verandering te realiseren.

Elke reis begint met een eerste stap die niet groter is dan willekeurig elke doorsnee stap.

Het zogenaamde ‘iets extra uit je leven halen’, vraagt een eerste schrede, die iets anders is dan de gebruikelijke.

Doelen of eindresultaten

Mindfulness

Structureel intern conflict

8 Vragen om je kwaliteiten scherp te krijgen

Zelfvertrouwen

Stoppen met denken

Geluk schuilt in je eigen kwaliteiten

4 Stappen om te doen dat je het liefste doet

Mindfulness voor beginners: 8 praktische tips

Vrijheid verplicht

Er zijn weliswaar wat tegengeluiden.  Zo stelde Swaab in “Wij zijn ons brein”, dat je het met de vrijheid wel kunt vergeten. We hebben zelf niets in te brengen.  Daarnaast blijven de neoliberale toonzetters hameren op de verplichting vrij te zijn en het heft zelf in handen te nemen. ‘Als je iets wilt moet je aan de slag en bij voldoende inzet, zal het gewenste resultaat je deel zijn.’

Mogelijkheden

Hoe ver gaat ons vermogen om dat te realiseren, wat we ons wensen? Is de mislukking werkelijk een keuze?  Zeker, de mislukking wordt door menig mislukkeling rap verpakt in excuses. Die excuses hebben regelmatig een diagnostische basis. “Ik kon er niets aan doen, want ik heb ADHD, ADD, dyslexie, Asperger; ben HSP, of gepest op school….. Vast staat dat velen specifiek beperkende kenmerken hebben. Door je identiteit op te hangen aan een diagnostisch label, geef je de potentiële vrijheid toch echt uit handen.

Maar kunnen ze anders, deze misdeelden? Natuurlijk zegt de neoliberaal. Schier onmogelijk stelt de de neurowetenschapper à la Swaab. Ik ben geneigd de waarheid ergens in het midden te veronderstellen.  Niet zomaar een slap sociaal wenselijke opstelling. Neen, ik word gesterkt door voorbeelden.

Autistische volhouders

Zo is er een fietsenfabriekje in Drenthe, waar de spakenrijgers een vorm van autisme hebben. Evenals de programma schrijvers bij een software ontwikkelaar.   Deze spakenrijers en programma schrijvers bezitten het vermogen om extreem lang gefocust te blijven op één taak. Een taak die voor anderen al snel te saai wordt. Zo niet deze ‘misdeelden’. Zij zijn in staat de taak met niet aflatende toewijding te blijven verrichten.  Het is blijkbaar wel mogelijk om binnen  de juiste omstandigheden,  met ogenschijnlijk beperkend persoonlijkheidskenmerken, succesvol te zijn.

Niet beperkt, maar gewoon gemiddeld

Hoe waar is dit voor degene die geen bijzondere beperking hebben? De doorsnee Nederlander die gewoon niet tot alles in staat is en het zal moeten doen met middelmatige kwaliteiten. Zoek de omstandigheden die passen bij je kwaliteiten en je bent veel beter in staat je leven zelf vorm te geven. En zeker is. De beleving zelf grip te hebben op je leven, versterkt het zelfvertrouwen en wakkert het geluksgevoel aan.  Misschien geeft het wel een gevoel van vrijheid.

Aan de neoliberale denkers

Misschien de WSW toch maar niet uitkleden, zodat werkelijk misdeelden een productieve bijdrage kunnen blijven leveren en zo ook vrijheid zullen ervaren.

Ik ben benieuwd naar jouw mening.

Geen zin meer

Uit een onderzoekje van de vacature site ‘Monsterboard’ komt naar voren dat 60% van de werkers met tegenzin weer aan de slag gaat na de vakantie. Goed, de vakantie was aangenaam, geen noodzakelijke tijdsplanning en zogenaamd doen wat je wilt. En als je niet doet wat je wilt, ook geen vuiltje aan de lucht. Niemand heeft het over het halen van doelstelling, of targets.  Dat dan weer gaan werken enige aanpassing vraagt, is eerder logisch dan verrassend. Hoewel, waarom doet die 60% geen werk waar ze direct weer zin  hebben? Of nog sterker, wat maakt dat zoveel mensen niet dat doen waar ze energie van krijgen?

Het is nuttiger niet te proberen de stress van de tegenzin te bestrijden, maar de tegenzin, deze stress serieus te nemen.

• Sluiten de eisen van het werk wel aan bij mijn talenten?
• Houd je bij het maken van je (werk-)keuzes eigenlijk wel rekening met je talenten? Louter kiezen op basis van  de opbrengst, salaris, status, of carrière mogelijkheden kan wel eens minder succesvol uitpakken dan je wenst. Zeker is in ieder geval dat de kans op overbelasting groter is, als je keuzes baseert op potentieel resultaat. Waardevoller zou zijn als  je dagelijks plezier en energie,  de maatstaven voor je keuzes laat zijn.
• Onderzoek je talenten, of laat je daarbij helpen (www.ceesschenk.nl)en begin overnieuw met je carrière.
• Zeg nu niet direct: “Dat kan niet, want ik ben allerlei verplichtingen aangegaan, zoals een hypotheek, kinderen etc.”
• Eerst achterhalen waar je als vanzelf goed in zult zijn en plezier aan zult beleven (talenten in kaart) en vervolgens een plan maken hoe die talenten optimaal zou kunnen benutten, zal profijtelijk blijken.  Maak dat plan.
• En ten slotte. Neem zeker ten tijde van spanning, geen overhaaste beslissingen. Het zogenaamde ‘roer om’ levert doorgaans meer stroppen op dan een wel doordachte carrière switch.

De relatie dip

De meest fantastische vakantie plannen hebben als belangrijk kenmerk hier en daar wat af te wijken van de verwachte heerlijkheid. Het huisje toch niet precies zoals het er in de brochure uitzag, de wijn viel tegen qua smaak en prijs, de kinderen bleken veel meer aandacht nodig te hebben dan gehoopt en de sex week drastisch af van de heimelijke fantasieën. Het weer in de potentieel zonnige regio bleek toch veel wispelturiger dan verwacht en bij terugkomst bleek de bankrekening verder geplunderd dan eigenlijk verantwoord was. En als klap op de vuurpijl, weer terug naar het werk dat meer last, dan plezier oplevert.

Dat toeschrijven aan de ‘relatie dip’, niet zo slim. Ook hier is een plan zinvol. Een plan dat overleg met je partner vereist, zodat je samen het hele jaar aan je trekken komt. Voorkom dat je volgend jaar weer teleurgesteld wordt in je heimelijke en hoog gespannen verwachtingen tijdens de vakantie, maar zorg dat je zaken zo verandert, dat je het doorgaans het hele jaar goed hebt met elkaar.

Makkelijke oplossingen

We willen ze allemaal, makkelijke oplossingen. Oplossingen, die er zijn zonder dat er al te veel voor gedaan hoeft te worden. Zulke oplossingen vallen altijd tegen. Het te belastende werk, zonder weloverwogen plan omzetten in een andere baan, levert een goede kans op meer van hetzelfde. En de relatiedip bestrijden met een scheiding, levert direct veel gezeur en bij velen (zeker als er kinderen zijn) een leven lang van terugkerende ellende.

Omdat op de thema’s stress en relatie veel gezocht wordt, zal ik de komende weken regelmatig aandacht besteden aan de mogelijke aanpak van de ellende.

• Hoe breng ik mijn talenten in kaart?
• Hoe koppel ik mijn talenten aan de eisen die het werk stelt?
• Midden in de chaos en onder druk toch aandacht besteden aan dat wat er werkelijk toe doet.
• Hoe voer je het gesprek met je partner over dat wat je graag zou willen?
• Het leven, je relatie en het werk zal nooit perfect zijn, maar moet wel aan minimum voorwaarden voldoen. Wat zijn de voorwaarden?

Geen makkelijke oplossingen, maar wel oplossingen die een grote kans op succes leveren.

Nu al vast meer lezen?

Wat je talent noemt

Benutten van talent

8 vragen om je kwaliteiten scherp te krijgen

3 geheimen voor geluk

4 steppen om te doen wat je het liefste doet

Veranderen, start bij jezelf

Kwaliteiten benutten

Kansen vergroten

Stress is een veenbrand

Wat zet aan tot mislukking?

Uitermate logisch is het dat als we iets nieuws willen ondernemen waar we nog geen ervaring in hebben, dat de kans op mislukken, of een foute aanpak aanzienlijk groter is, dan bij alles waar we wel ervaring mee hebben. Onwillekeurig hebben we dat zo goed in de gaten, dat als we niet willen mislukken, we ook maar  niet beginnen. De angst om te mislukken is voor velen een belangrijker drijfveer dan de wens om te slagen.

De verklaring dat dergelijk gedrag zijn oorsprong zou hebben in ons reptielen brein, heeft absoluut grond. Om reden dat alles dat angst in boezemt uit de weg moet worden gegaan om uiteindelijk te kunnen overleven. De vraag die dan echter nog open blijft is, wat maakt dat we iets als bedreigend waarnemen? De regelmatig lezer van mijn blog zal het niet verbazen dat mijn antwoord op die vraag is, ‘interne overtuigingen’.

Zo is de overtuiging dat het slecht zou zijn om fouten te maken, of te mislukken,  je regelmatig kunnen weerhouden om ook maar het kleinste beetje te experimenteren. Zo’n overtuiging voorkomt dat je voornemens mislukken. Helaas weerhoudt het je ook om doelgerichte actie te ondernemen.

De oorsprong van de ‘mislukking-angst’ overtuiging

Alle ouders zijn amateurs in opvoeden. Houd me ten goede, ik zou niet willen dat ouders zich zouden gaan gedragen als beroepsopvoeders, maar dat amateurisme kan wel wat nadelen hebben. Veel ouders hebben idealistische verwachtingen van hun kinderen. Zo willen ze dat hun kinderen met twee woorden spreken als ze antwoorden op vragen van volwassenen, dat ze stil ziten tijdens het eten, geen onnodig lawaai maken en altijd doen wat ze opgedragen wordt. Aan al die ‘deugden’ is door het gemiddelde kind niet te voldoen. En wat doen de ouders als hun kinderen zich niet aan hun goed bedoelde wensen kunnen houden? Sommige komen tot het heldere inzicht dat hun eisen mogelijk nog niet bij de leeftijd van het kind passen, waar anderen niet opgeven en eindeloos volhouden om hun regels met alle mogelijke middelen kracht bij te zetten. Waarschijnlijk zullen de meeste reacties van de ouders, zich ergens tussen opgeven en drammerig volhouden, bewegen.

Maar als  doorsnee reactie van de ouders op het niet opvolgen van hun ‘adviezen’ door  hun kinderen, tot de bekende standaarden leiden, zoals “Hoe vaak heb ik al niet vertelt dat…?”, “Wanneer ga jij nu eindelijk eens luisteren?”,  “Waarom doe je nooit wat ik je zeg?”, of “Wat is er toch mis met jou?”, dan worden die clichés DE waarheid. Je kunt blijkbaar niet luisteren, er is iets mis met je en je hoort altijd stil te zitten. Met een beetje geluk ga je uiteindelijk doen wat je ouder van je verlangen. Sterker nog, als je doet wat je zelf wilt en je ouders boos worden, doe je blijkbaar iets fout. Het lijkt soms zelfs of je ouders  eigenlijk niet om je geven als je je eigen gang gaat. De interne overtuiging ontstaat langzaam maar zeker; ‘als ik doe wat ik wil, vinden anderen mij niet lief, of niet aardig’. Dus, ik ga altijd doen waarvan ik denk dat anderen dat juist zullen vinden; ik ga mij goed gedragen, want anders……

Wat te doen?

Als er van die beperkende interne overtuigingen bestaan, zijn die dan weg te wissen en te vervangen? Mogelijk is dat zeker, maar je moet werkelijk wat gaan doen. Om te beginnen zul je moeten herkennen dat je zaken uitstelt of op de lange baan schuift, doordat interne overtuigingen je beperken. Dus niet van de gerationaliseerde redenen verzinnen, waardoor het nu echt niet mogelijk was om je plannen uit te gaan voeren. Maar, als je deze essentiële (h-)erkeningsstap hebt gezet, zal je in staat zijn die irrationele interne overtuigingen het hoofd te bieden en wel te gaan doen wat je wilt.

Actie

1^ste stap: Is het reëel dat ik niet ga doen wat ik me voornam, of ligt er een irreële overtuiging aan te grondslag?  Bijvoorbeeld: Ik ben pas van voldoende belang als ik doe wat anderen van mij verwachten.

2^de stap: Waar ligt de oorsprong van mijn overtuiging? Bijvoorbeeld: Wat deden je ouders als jij gewoon deed wat je wilde, ook al was dat gedrag van jou niet werkelijk idioot? En wat gebeurde er als je precies deed wat je ouders graag wilde zien?

3^de stap: Kan je op een of andere wijze een verband leggen tussen die oude ervaringen en je huidige aangepaste gedrag? En wat heeft het tot nu toe opgeleverd?

4^de stap: Zou je op een of andere wijze die vroeg ontstane interne overtuiging kunnen uitdagen, door nu eens wel te doen wat je wilt? Wees ervan overtuigt, dat je ouders nu niet meer toekijken. Die vroeg aangeleerde overtuiging zitten alleen nog maar in je hoofd en het kindergedrag brengt je niet dichter bij dat wat je je voornam om te gaan doen.

En als je het toch niet gaat doen, accepteer dan dat het volgen van je interne overtuiging blijkbaar meer winst levert dan te gaan doen, waarvan je dacht dat je het wilde.

Succes

Zelfvertrouwen balans tussen doorzetten en aanpassen

Leer van het verleden, leef in het nu en benut je ervaring voor de toekomst

Je kunt er zelf niets aan doen

De anderen zijn slecht