Spring naar inhoud

Kuijt of Robben? Of toch maar Elia? Hoe beslissen we?

1 juli 2010

 

We hebben dat allemaal wel eens.

Neem ik ijs of tiramisu als toetje?

Neem ik die baan nu wel of niet?

Wil ik een derde kind? Wil ik überhaupt een kind?

Waar koop ik die nieuwe TV?

Geef ik een feest als ik 50 jaar word?

Open ik een vestiging in Apeldoorn? Of sluit ik er juist één?

Keuze sneller dan de beslissing

Onze dagen zitten vol met kleine hoofdbrekens en grotere vraagstukken. Als je mensen vraagt om te beschrijven hoe ze een beslissing hebben genomen dan komt er vaak een verhaal met pro’s en contra’s en sommige mensen hebben zelfs de pluspunten en de negatieve zaken netjes op een papiertje geschreven.

Maar zo werkt het niet! De meeste mensen beslissen op gevoel en maken het lijstje met argumenten pas achteraf.

De Nederlandse voetbalbondscoach – Bert van Marwijk – staat voor een van de zwaarste beslissingen uit zijn leven. Welke 11 mannen stelt hij op tegen de Goddelijke Kanaries (de Brazilianen)?

Allereerst moet Van Marwijk het idee loslaten dat het om een rationele beslissing gaat. Dat lucht waarschijnlijk al een beetje op.

Rationalisaties achteraf

Wetenschappers tonen al tientallen jaren aan dat beslissingen op gevoel worden genomen en vaak achteraf pas beredeneerd worden. Als je die Renault gekocht hebt zie je hem ineens overal rijden en – vooral – zoek je commentaren op die jouw beslissing ondersteunen. “Hij is nog zuinig ook”, is bijvoorbeeld zo’n argument dat achteraf wordt toegevoegd, om de keuze te rechtvaardigen .

Allerlei zaken spelen door het hoofd van de bondscoach. Wie doet zijn best op de training? Wie vind ik aardig? (van Basten was altijd wel helder dat, dat element bij hem ook speelde: van Bommel vond hij niet aardig). Wie kan anderhalf uur achter die Maicon aanhollen? Hoe is het met hamstrings en enkels? Slaapt iedereen goed? Hoe zal dit vallen bij Johan Derksen en consorten (de kritische analytici), die tot nu toe zo tevreden over hem zijn? Wordt Bert ‘gestenigd’ als hij Robben niet opstelt?

Critici broodnodig

Gevaarlijk is in deze situatie ‘group think’. Er kan een sfeer ontstaan waarin niemand kritisch durft te zijn. “We zijn het altijd zo snel eens” is meestal een slecht teken. Het is dus belangrijk dat Van Marwijk iedereen aanmoedigt zich te uiten en dat hij laat merken dat argumenten ‘bij hem binnen komen’.

Tips voor Bert:

  1. Voorkom dat je naaste informanten als Frank De Boer, Cocu en de artsen precies weten wat jij denkt. Houd je kaarten verborgen. Dit voorkomt dat ze je – onbewust –  naar je mond praten (vooral als je de reputatie hebt dat je uiteindelijk toch alleen je eigen opvatting het zwaarst laat wegen)
  2. Moedig meningsverschillen aan. Zorg dat juist die ‘kritische zeur’ ook zijn spreektijd krijgt
  3. Schrijf nu al op wat je eigen voorkeursopstelling is. Dan weet je wat je gevoel je ingeeft en maak je jezelf niet wijs dat het wat jou betreft ‘nog helemaal open is’ (de buitenwereld mag je alles wijsmaken, maar wees eerlijk naar je zelf)
  4. Zorg dat iedereen weet dat jij de eindbeslisser bent
  5. Tips gelden uiteraard niet allen voor Bert.
Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: