Spring naar inhoud

Workaholics werken altijd (WA deel 2.)

4 februari 2011

Werkkenmerken

Zeker, workaholics werken veel, maar ze zijn niet altijd aan het werk. Sterker, sommige werkverslaafden steken heel wat tijd in het ontlopen van werk. Zo iemand verguizen als lui, zou onjuist zijn. Een ogenschijnlijke luiwammes zou tegelijkertijd ook door werk geobsedeerd kunnen zijn. Regelmatig is er sprake van een soort werkanorexia. Mensen die totaal geen controle kunnen houden op de werklast.

Haat liefde verhouding

Dat werken en resultaten boeken heel bevredigend kan zijn en zelf gelukkig kan maken, ervaren duizenden dagelijks. Mensen die lijden aan werkanorexia (het woord kwam ik nog niet tegen, maar bestaat vanaf nu) steken veel tijd in het mijden van werk. De werkanorecticus (nog zo’n nieuw woord) ziet op tegen de vergadering, omdat daar meningen worden gevraagd en nieuwe taken worden verdeeld. “Hoe zorg ik ervoor dat ik me schuil houd?” De werkanorecticus zit tijdens de vergader fase waar de nieuwe taken van het project worden verdeeld, net heel indringend en ogenschijnlijk afgesloten van de omgeving in zijn/haar agenda te turen. Ondertussen flitsen de gedachten door het brein. Negatieve gedachten. “Ik hoop dat ze mij even overslaan; hoe kan ik me excuseren als ze mij voor een klus vragen?”

Het is niet zozeer de luiheid die tot dit gedag aanzet. Het ‘werkmijden’ wordt bij de werkanorecticus meer ingegeven door twijfels over de eigen vermogens in combinatie met extreem hoge eisen. “Nieuwe werkzaamheden is niets voor mij; als ik ergens aan begin wil ik het ook perfect afronden; ik wil dat anderen mij waarderen om mijn verrassende prestaties.”

De spurt werker

Een andere vorm van werkverslaving is herkenbaar aan het bij vlagen keihard werken en vervolgens weer weken, maar wat aanmodderen. Het probleem zit hier meer in hun werkwijze dan in het voortdurend werken.

Bij vlagen zijn de remmen los. De spurt werker zou je in lijn met de werkanorecticus, de werkboulimisticus kunnen noemen. Mensen die totaal geen controle kunnen houden op de werklast en er net zo onder werk lijden als mensen die overwerkt zijn, maar wel door blijven gaan. Te lange werkdagen, te krappe nachtrust en totaal geen balans tussen in- en ontspanning. Maar het breekt ze op. Het werk gaat tegenstaan, wordt bijna misselijkmakend. Na het klaren van de klus is de energie volledig op en de overbelasting moet herstellen, voordat de concentratie en het focus weer op het werk kan worden gericht.

Natuurlijk, velen kennen wel de situatie van de overbelasting. De werkverslaafde verschilt van alle anderen, dat deze werkboulimisticus er niets van lijkt te leren. De gehele werkcarrière tekent zich door een eindeloze reeks van werkspurts, gevolgd door lanterfant periodes.

Workaholics zijn verslaafden

Wat is de bron van de verslaving? De identiteit van de werkverslaafden valt geheel samen met het werk. De trots en de eigenwaarde zijn geheel gestoeld op het werk en de prestaties geleverde prestaties. Het zelfvertrouwen komt schijnbaar geheel van buiten en de andere levensrollen, zoals ouder, partner, broer, zus, vriend(in) leveren nauwelijks een bijdrage aan het gevoel van eigenwaarde. Er moet gewerkt worden en prestaties worden geleverd.  Anderen moeten de inzet en resultaten kunnen zien en het liefste openlijk waarderen. Die behoefte is zo sterk, dat het hele leven in het teken staat van werk. Zo sterk zelfs dat er soms helemaal niet gewerkt wordt, omdat alleen het kunnen leveren van opvallende prestaties goed genoeg is. En dat kan verlammend werken en de workaholics in lethargie doen vervallen. Zie hier de paradox van de verslaving. Het levert evenals drank, eten en drugs een tijdelijke bevrediging, is ongezond en toch nooit genoeg.

Zelfvertrouwen met aandacht

Leven in balans III. Time management is rubbish

Stress is een veenbrand

Veranderen met de beproefde ‘trail-and-error’ methode, of…

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: